Indianie w Ameryce Północnej mieli wiele różnych rodzajów domów, ziemianek, namiotów czy szałasów. Jednym z najbardziej znanych miejsc zamieszkania tych rdzennych mieszkańców nowego kontynentu jest wigwam. Wbrew pozorom nie jest to mobilne mieszkanie jak dzisiejsze namioty turystyczne. Była to lekka ale nieprzenośna chata. Najczęściej budowana była w formie kopuły ( jak eskimoskie igloo ) tunelu, czy stożka ( najbardziej utrwalony wzorzec w dzisiejszym postrzeganiu wigwamu ) Budowla opierała się na szkielecie z drewnianych pali, młodych drzewek, przykryta najczęściej korą drzewną, rzadziej skórami i matami z trzciny. Jednym z wyróżniających elementów wigwamu był otwór w górnej części konstrukcji, zwany „otworem dymnym”. Do wigwamu prowadzi jedno wejście, najczęściej zakrywane skórą, bądź matą lnianą. W środku wigwamu nie uraczymy podłogi, za to w centralnej części pomieszczenia znajduje się klepisko i krąg używany do rozpalania ognisk. Dziś praktycznie mie możemy spotkać mieszkańców Ameryki mieszkających w wigwamach, budowla stała się jedynie atrakcją turystyczną i ciekawostką muzealną. Słowo wigwam jest wielokrotnie mylone z innymi typami budowlanymi tworzonymi przez Indian Ameryki Północnej, a także z przenośnymi chatami plemion wędrownych z okolic meksyku. Kiedyś w wigwamach mieszkali głównie Indianie z rejony Wielkich Jezior (Apacze Ute i indianie południowo zachodni mieszkali w wikupach), dziś ostatnia ostoja mieszkających w wigwamach znajduje się jedynie w rezerwatach i służy nie tyle co schronieniu, ale celom edukacyjnym.