Po zakończeniu drugiej wojny światowej kiedy kraj był bardzo zniszczony bardzo odczuwalny był brak mieszkań. Ówczesne władze wpadły na pomysł budowania mieszkań na skalę niemalże przemysłową. Wynalazkiem pozwalającym na budowanie domów mieszkalnych w ekspresowym tempie była tak zwana „wielka płyta” czy prefabrykowane w tak zwanych „fabrykach domów” betonowe elementy, które następnie były składane na placu budowy niczym klocki. Technologia ta pozwalała w sposób istotny skrócić czas budowy a także umożliwiała budowę bardzo dużych budynków dających dach nad głową wielu rodzinom. W tamtych czasach było to bardzo efektywne i skuteczne rozwiązanie problemów mieszkaniowych społeczeństwa. Przez cały okres trwania gospodarki centralnie planowej w całej Polsce powstały setki lub nawet tysiące osiedli mieszkaniowych w technologi „wielkiej płyty”. Niestety w parze z ilością nie szła jakość. Wiele z bloków zaprojektowano po prostu źle i ludzie mieszkający w nich mają wiele powodów do narzekań, również jakość budynków pozostawia wiele do życzenia jako, że były one budowane w pośpiechu i często z byle jakich materiałów. Oczywiście w obecnych czasach budynki te są modernizowane przez zarządców na przykład poprzez dodatkowe docieplanie co pozwala w znacznym wymiarze poprawić komfort rodzin tam mieszkających. Na korzyść bloków z „wielkiej płyty” przemawia również gotowa infrastruktura wokół nich. Z reguły osiedla takie charakteryzują się dobrą infrastrukturą oraz dogodnymi połączeniami komunikacyjnymi.